ÇOCUKLAR YÜRÜRKEN

NEDEN KOLLARINI YUKARI KALDIRIR

Yürürken kollarını yukarıya kaldıran çocuklar bu davranışı bir destek mekanizması olarak kullanırlar.

Bu görüntü, nörogelişim seviyesinin bağımsız yürüyüşlerde zorlandığını ve bedenin kendi içinde kendine biraz daha fazla destek oluşturduğunu anlatır bizlere.

Beden, oluşabilecek riskleri hissediyor, ayakta yürüyüşü devam ettirebilmek ve düşmemek için bir nevi kendini daha fazla koruyabilmek için destek stratejisi geliştiriyor.

Bu destek stratejisi ise her iki kolun dirseklerden bükük bir şekilde yukarı kalktığı formda beliriyor. Çocuğun kendine vermek istediği desteğin seviyesine göre bu kolların yukarıdaki katı ya da yumuşak duruşu belirleniyor.

Pekiyi, çocukların böylesi bir destek stratejisini yaratmasına neler neden olabilir?

Nörogelişimin iki temel alanında ki yetersizlikler bu stratejiyi geliştirmeye neden olmaktadır.

                                           1- Duyusal Alan ve 2- Hareket Alanı

Bu alanlardan birinde ya da bazen her iki alanda da görülebilen ihtiyaçlar, çocuklara yürüme sırasında farklı desteklenme stratejileri geliştirtebilmektedir.

Peki bu iki alanın ortak gelişim kriteri nedir ?  ————- >     Gelişimsel Koordinasyonlar

Koordinasyonlarda derinleşemeyen çocuklar yürüme sırasında doğru duyu koordinatlarını elde edemez. Etrafı görmenin, kendini görmenin, zemini görmenin frekansları beyinlerinde güçsüz kalır. Koordinasyon zenginliğine sahip olamayan çocuklar omurga stabilitesi konusunda sorun yaşarlar. Kıvraklık ve dönüş içeren hareketler eksiktir. Koordinasyon gelişimi geciken ya da yeterli seviyeye ulaşamayan çocuklar yürüyüşlerinde eksik duyu ve hareket ile yürüme geliştirmeye çalışırlar. Eksik bilgi ile inşa edilen yürüme doğal, akıcı, yumuşak, esnek, ritmik ve pratik olamamaktadır. Koordinasyonel bilgi yetersiz olunca künt ve sert bir ayakta duruş kaçınılmaz olmaktadır. Bu nedenle kollarını yukarı doğru ‘u’ şeklinde kaldırıp omurgayı ekstansiyonda kilitleyerek, Yani; her iki kürek kemiği bölgesinde sert bir stabilite, sinerjik bir stabilite oluşturmaya çalışarak yürümeye çalışırlar. Ekstansiyon paternini kendine rehber edinir, fleksiyonun kıvraklığı ile başa çıkamayacağını bilir, daha doğrusu elinde böyle bir bilgi de yoktur. Yer çekimine karşı hareket etmenin gücünü ancak daha birleşik bir hareket formunda elde edebilmektedir.Bu da güçlü bir ekstansiyon formu bulup orada sürekli kalarak yürümektir.Tıpkı yürümeye yeni başlayan ilk adımlarını atan çocuklar gibi.

Burada ki fark yürümeye yeni başlayan çocukların koordinayon gelişimi devam etmektedir bu nedenle de bir süre sonra yürüme doğal ritmine dönüşür.

Nörogelişimsel problemlede koordinasyon gelişimi derinlikli bir yapıda desteklenmeye devam ederse ancak yürüme doğal ritmine kavuşabilme şansı bulur. Çocuğun yürüyebilmek için geliştirdiği stratejik, sinerjik yürümeyi devamlı tekrar ettirmek gelişimi değiştirmez tam aksine çocuğun kullandığı formülü daha da güçlendirir. Bu da duyuların ve hareketlerin gelişimine izin vermez.

İlkay Çolapkulu