Çocukları ayakta tutmaya alıştırmak ya da ayakta duruşa destek vermek ve güçlendirmek için aileler hatta terapistler tarafından da sıkça yapılan bu tutuşun çok sakıncalı olduğunu bilginize sunmak isterim.

Bu tutuş neden sakıncalı ? Çünkü diz eklemi üzerinden yoğun bir baskı ile diz ekleminin normal açısını geçerek normal olmayan bir açıda sabitleme yapılıyor ve bu normal olmayan açıda yük aktarımı sağlanmaya çalışılıyor. Anatomik olarak hatalı olan bu duruşa yoğun tekrar ile kas iskelet sisteminin uyumu sağlanmaya çalışılıyor. Beden tarafından normal olmayan bu duruşa ve yük aktarımına uyum sağlamaya çalışan çocuk defansif olarak başka yanlış açılanmalar ya da kas cevapları getirmeye başlıyor.Özellikle ayak basışlarında ve kalça arka grup kaslarında defans amaçlı yanlış dizilimler oluşmaya başlıyor. Bu neye neden oluyor ? Dengelenmenin güçleşmesine ve gecikmesine.

Normal ve doğal gelişimde diz eklemi bu kadar arkaya çekilerek yürüme becerisi geliştirmez çocuklar. Tam aksine yürümeye geçiş aşamalarında çocuklar dizlerinde hafif bükük bir duruş bir nevi yaylanmaya müsait bir açı ile ayakta duruş gerçekleştirir ve yürüyüşe hazırlanır. Çünkü denge düşebilmeye müsait şekilde gelişir. Daha başka bir ifade ile yuvarlanabilmek mümkün oldukça yürüyebilmek mümündür.

Diz ekleminin yaylanma becerisi denge için şarttır. Koruyucu reaksiyondur erken çocukluk evresinde.Bu nedenle dizleri kıpırtısız bir şekilde kilitlemek yürüme becerilerinin rezervini daraltır.

Özellikle de dizlerden tutup geriye doğru yüksek baskı ile çekme yapmayın. Buna cevap olarak gövdede aşırı öne eğilim görülür.Topuk ve parmak ucu arasında ki yük oranı bozulur ve daha çok fazlası tıpkı zincirleme kaza gibi. Bir parçada yaratacağınız uygunsuz tutuş ve yük yükleme işlemi tüm parçaları doğal seyrinden çıkartacaktır.

Baş hizasından parmak ucuna kadar tüm kemik eklem diziliminin orantılılığını bozmuş olursunuz ve kaslar bu bozuk dizilime yanlış cevap vermekte gecikmez.

Bedenin tüm parçalarını doğal seyrinde, uygun açılanmalarında dizilim sağlayacak tutuşlar terapötik hamlelelerin önemli bir kriteridir.

İlkay Çolapkulu